βιολιστης στη στεγη

Δειλά χαμόγελα...

2010-07-08T13:49:00.000+03:00

Χρόνος : Νύχτα. Τόπος: Ενα βουνό στη Πάρο. Συναισθηματικό status: Εν υπνώσει. Ψυχολογικό status: Απορυθμισμένο. Σωματικό status: Aπορυθμισμένο. Επιρροές: Μου αχνοχαμογελάει η Σίφνος απ' απέναντι, με δυό λακκάκια στις άκρες των χειλιών....

Το Αίμα.

2010-05-26T10:22:00.000+03:00

Ναί, είμαι καλά. Κουλουριασμένη σε στάση εμβρυϊκή. Μιά φλέβα στο λαιμό μου μόνο ακούω. Εχει τον ήχο απο δεκάδες τύμπανα. Σε επικίνδυνο κρεσέντο. Τρρρρρρρρρρπαμ! Τρρρρρρρπάμ! Τρρρρρπαμπαμπαμ! Δεν μιλάω. Μόνο οσμίζομαι. Το Αίμα. Κουλουριασμένη σε στάση εμβρυϊκή βλέπω τα νύχια μου να μεγαλώνουν σαν του θηρίο. Τρρρρρρρπαμ! Τρρρρρρρπαμ! Τρρρρρπαμπαμπαμ! Δεν ζώ. Μόνο ακούω, οσμίζομαι και περιμένω. Το

Κύκνειο άσθμα...

2010-03-31T19:11:00.000+03:00

Εξω, μιά άνοιξη που οργιάζει αδιαφορώντας για τους ανθρώπινους πόνους... Μέσα, μέσα στα μέσα μου, χαρές ρηχές, επισφαλείς και αναλώσιμες κι' ακόμα πιό παράμεσα, στις δίπλες της ψυχής, αυτές τις πιό ανήλιαγες και ντροπαλές, αναδιπλώνεται και μεγαλώνει αθόρυβα και σταθερά το σιχαμένο, κοντόχοντρο, λευκό σκουλήκι του θανάτου . Των άλλων... Οχι, του δικού μου... Εξω, μιά άνοιξη που βγάζει τη γλώσσα

Ο κυρ Σταύρος ο Τίποτας

2010-03-05T19:36:00.000+02:00

Τον είδε χθές, πρώτη φορά μετά απο τρείς περίπου μήνες. Μπροστά στο κάδο σκουπιδιών, με σκούφο πλεκτό, ριγέ και βρώμικο, αδύνατος πολύ της φάνηκε σε σχέση με παλιά, τη κοίταξε αδιάκριτα όπως πάντα άλλωστε, λίγο αδιάκριτα αλλά και λίγο αδιάφορα συγχρόνως, έτσι όπως αντικρύζουν τον πάνω κόσμο τα πλάσματα της αβύσσου, και συνέχισε να ψάχνει τα σκουπίδια...Με ενδιαφέρον και προσήλωση, συνομιλούσε

Κτηνώδης Δύναμη-Ογκώδης Αγνοια...

2010-02-21T20:17:00.000+02:00

Κάποιες φορές σιωπάς, επειδή δεν έχεις τίποτε να πείς... Κάποιες άλλες, επειδή αυτά που θέλεις να πείς είναι τόσα πολλά, που στο τέλος μοιάζουν με θόρυβο, απ' αυτούς τους θορύβους που κανένας δεν προσέχει... Και κάποιες άλλες φορές, ευτυχώς, υπάρχουν ψίθυροι τόσο ηχηροί που καταφέρνουν να σκεπάσουν τις ανόητες φωνές και να δώσουν νόημα στις δειλές σιωπές σου... Σιωπηλά με συγκλόνισε το ακόλουθο

Ομορφη και παράξενη πατρίδα...

2010-02-12T18:59:00.000+02:00

Για κάποιες πόλεις... Για κάποια χωριά.... Για κάποιες μαγικές γωνιές της Ελλάδας... όπου, το νερό γίνεται ανάσα...Και ζωή...κι' όπου η παράδοση ξεπερνάει τους ανθρώπους....Τους προκαλεί...Τους

Απαγωγή...

2010-01-28T18:41:00.000+02:00

Τη ζωή, έχουμε δυό τρόπους να τη ζήσουμε.... Η μία, είναι σα να μη τη προλαβαίνουμε.... Η άλλη, είναι σα να μη μας προλαβαίνει... Εγώ, το "δε με προλαβαίνει" διάλεξα! Σιγά μη διάλεγα το "δε τη προλαβαίνω"! Τη ζωή σου τη "βάφεις" ή κόκκινη... Η, την αφήνεις λευκή, να βάλει αυτή το χρώμα που γουστάρει.... Εγώ, διαλέγω το

Σκόρπια!

2010-01-19T19:57:00.000+02:00

Εντωμεταξύ, κι' ενώ υποτίθεται ότι είμαι αρκετά ισορροπημένο άτομο, σήμερα νοιώθω μιά τεράστια λαχτάρα να "σκορπίσω¨τις σκέψεις μου στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, να γράψω "σκόρπια" ανάρτηση, να στριμώξω στα σχοινιά του ρίνγκ τον σκόρπιο μου εαυτό (όλοι οι "ισορροπημένοι" άνθρωποι χρειάζονται κι' έναν "σκόρπιο" εαυτό για να μη πεθάνουν απο πλήξη), να βάλω στο μπλέντερ του μυαλού μου τα "σωστά

Ο "δυνάστης" μου κι' εγώ...

2010-01-13T14:44:00.000+02:00

"Σιγά τα ωά", θα πείτε και δικαιολογημένα! Παρ' όλ' αυτά, τρίτη μέρα χωρίς τσιγάρο στα δάχτυλα, χωρίς καπνό στα πνευμόνια, χωρίς την αυτόματη κίνηση του στριψίματος (και με τα μάτια κλειστά μπορώ, και οδηγώντας με το ένα χέρι μπορώ, και γράφοντας τις αναρτήσεις μου μπορώ) και σήμερα ίσως είναι η πρώτη μέρα που αρχίζει να ξεθολώνει λίιιιγο, τόσο δα λιγάκι το μυαλό, να επιχειρήσει να συγκεντρωθεί

2010-01-12T09:45:00.000+02:00

Και σήμερα ο δυνάστης με νικάει κατα κράτος... Αντιστέκομαι....

2010-01-11T18:13:00.000+02:00

Οχι! Σήμερα, δεν είναι η κατάλληλη μέρα... Αύριο ίσως...

Stand by me!

2009-12-30T10:59:00.000+02:00

Καλή Χρονιά είναι αυτή που υπάρχει κάποιος να "στέκεται" πραγματικά πλάϊ μας! Σας το αφιερώνω με την αγάπη μου... http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=2539741

2009-12-24T16:41:00.000+02:00

Δεν προλαβαίνω να σας διαβάσω... Ούτε και εορταστική ανάρτηση να ανεβάσω... Εχω στηθεί πίσω απ' τη πόρτα και περιμένω απεγνωσμένα το Πνεύμα των Χριστουγέννων... Είπε ότι θα περάσει... Αλλά, ακόμα... Μέχρι τότε.... Χίλιες ευχές σε όσους δεν μπόρεσα να στείλω τη καρτούλα μου... Κι' ευχαριστώ σ' όσους μου έστειλαν... Κι' απ' τις χίλιες... Κρατήστε μία.... Την πιό σημαντική.... Ας περιφρουρήσουμε την

H λογική του παραλόγου!

2009-12-20T19:47:00.000+02:00

Αναπαράγω απο το ιστολόγιο της Nelly's : ΚΡΙΣΕΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ Β/ΒΑΘΜΙΑΣ Α' ΑΘΗΝΑΣ ΜΕΡΟΣ Β' Προς την Υπουργό Παιδείας δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Κυρία Άννα Διαμαντοπούλου Προς τον Περιφερειακό Διευθυντή Α/βάθμιας και Β/βάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής Κύριο Παρασκευά Γιαλούρη Προς την Διευθύντρια του Α' ΠΥΣΔΕ Αττικής Κυρία Πολυξένη Ζαβού-Ράδου Προς όλα τα μέλη του ΠΥΣΔΕ

Ενα τετραγωνικό χιλιόμετρο Παράδεισος...

2009-12-16T13:44:00.000+02:00

Εκεί λοιπόν, οι άνθρωποι περιφέρονται μ' αυτό το αποχαυνωμένο χαμόγελο ευτυχίας στα πρόσωπα, ευτυχία, απ' αυτήν, τη γνήσια, την πρωτογενή, την αφτιασίδωτη, αυτήν που "χτίζεται" απο χρώματα και ευωδιές κι' απο άμμο "πούδρα" ολόλευκη, κι' απο νερά φιλόξενα και ζεστά κι' απο ίσκιους διάφανους και φυλλωσιές που αναπνέουν αβίαστα κι' απο βυθούς υποσχόμενους εκπλήξεις, κι' απο ημεράδα και γλύκα στις

Λιποτακτώ επειγόντως!

2009-12-02T12:42:00.000+02:00

Ενας Σκρούτζ Μακ Ντακ, πρέπει να κρύβεται καλά κάπου μες στο μυαλό μου... Μαζεύει με μανία ομορφιές που δείχνουν μακρινές κι' απρόσιτες, και τις αποθηκεύει σε ντάνες, σε σεντούκια με την επιγραφή "Προς διεκπεραίωση". Είναι παρατηρημένο πως, όταν τα τρέχοντα αρχίζουν να με στραγγαλίζουν, ανοίγω τα "προς διεκπεραίωση" μπαουλάκια και διαλέγω την πιό θεραπευτική διεκπεραίωση που υπάρχει εκεί μέσα..

Μικρόκοσμος...

2009-11-25T18:21:00.000+02:00

Οταν το γκρί με κυριεύει, πάω για χόρτα... Η καλύτερη ψυχοθεραπεία, μακράν... Τραβάω σε χωμάτινα μονοπάτια, αυτά τα χιλιοπατημένα, με το χώμα τ' άνυδρο, το σκληρό, αυτά που πλαισιώνονται απο ελιές και κυπαρίσια, απο μυγδαλιές αυθάδικες και γκορτσιές αιωνόβιες... Τραβάω όπου οι μυρουδιές με πάνε, όπου ο αέρας μοσχοβολάει χορτάρι, όπου το χορτάρι μοσχοβολάει βροχή... Τα πόδια μου έχουν τη δική

Παράθυρα χωρίς θέα.

2009-11-18T13:10:00.000+02:00

Με διακατέχει το σύνδρομο "παράθυρα χωρίς θέα". Κάποιοι, μπορεί να τ' ονομάζουν θλίψη. Η, απογοήτευση. Η, απελπισία. Η, απαισιοδοξία, οι πιό αισιόδοξοι. Είμαι πολύ αισιόδοξος άνθρωπος. Μπορώ να γίνω ευτυχισμένη με τα πιό απλά πράγματα. Και με τα πιό μικρά. Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών. Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το

Μιά Γυναίκα-Ιδεολογία.

2009-11-09T13:15:00.000+02:00

Αισθάνθηκα πολύ μικρή.... Οταν το βράδυ της Κυριακής, παρακολούθησα τη συνέντευξη της Κωνσταντίνας Κούνεβα, στον Σταύρο Θεοδωράκη.... Πολύ, πολύ μικρή....

Η μπαλάντα της τραγικής στιγμής.

2009-11-04T14:57:00.000+02:00

Και πώς συμπυκνώνεται λοιπόν, μέσα σε μιά τραγική στιγμή, η απόγνωση, σε απόφαση; Και πώς, μέσα σε δευτερόλεπτα , γίνεται η απόφαση λάθος χωρίς ανατροπή, ή, λύση χωρίς τη χαρά της ανακούφισης; Χρόνια τώρα, προσπαθώ να το καταννοήσω... Χωρίς αποτέλεσμα.... Ισως γιατί, είμαι ο άνθρωπος της "δεύτερης ευκαιρίας"...Ισως γιατί, αρνούμαι την παραίτηση... Ισως γιατί, φοβάμαι πολύ το θάνατο...Που φοράει

H μπαλάντα της Στιγμής

2009-10-22T20:54:00.000+03:00

Η δύναμη της εικόνας; Η, η δύναμη της μουσικής; Πώς διαλύεται ο χρόνος στιγμιαία, χίλια κομμάτια γίνονται τα χρόνια που πέρασαν και σαν σε έκρηξη εκσφενδονίζονται βίαια και μές στο άπειρο της στιγμής έρχονται εικόνες μαζί με νότες και καρφώνονται αναίμακτα στο μυαλό... Δεν πονάει. Εκπλήσσει. Ενας Νοέμβρης μακρινός, πίσω αφημένος στα χρόνια, πάντα τρυφερός αυτός ο μήνας, ερωτικός και μυστήριος,

Τ΄απλά.

2009-10-11T20:31:00.000+03:00

Θέλω να γράψω για τ' απλό, απόψε. Να ξεχάσω τίς λέξεις και να καταθέσω νοήματα μουγγά. Και ν' αστράφτουν απ'αλήθεια και απλότητα. Ανεπίδεκτος μαθήσεως ο νούς, χάνονται τ' απλά του κόσμου μέσα στα ελικοειδή του μονοπάτια. Μπαίνουν τα χρώματα στη μέση και οι σκέψεις παραπλανούνται κι' ύστερα περιπλανιούνται. Ανόητες προσπάθειες αφαίρεσης, καταλήγουν πάντα στο ίδιο σημείο. Ο λόγος γίνεται

Ποιός τη ζωή μου, ποιός τη κυνηγά;

2009-09-30T17:13:00.000+03:00

Θέλει να ματώσει ξανά...Να μείνουν τούφες απο τα μαλλιά της στα χέρια του "μυστικού" της αστυνομίας, αλλά να μη τη νοιάζει...Να τρώει τις γροθιές στα μούτρα και να γελάει μέσα της...Να παραπαίει, με σκισμένο τζήν και αίμα στα χείλη, αλλά να νοιώθει δυνατή....Ν' ακούει βρισιές που φτύναν μίσος, αλλά να μη νοιώθει ταπείνωση... Θέλει να ξαναζήσει την απόλαυση της αδρεναλίνης, πεταμένη κάτω, στη

Επτά χρόνια τώρα...

2009-09-24T12:49:00.000+03:00

Επτά χρόνια τώρα, μισοξυπνάω το πρωϊ με φιλί και χάδι. Το γνώριμο κλείσιμο της πόρτας, η μυρωδιά του καφέ απ' τη κουζίνα. Το σύντομο χουχούλιασμα στο κρεβάτι. Η μουσούδα του Μήτσου κοντά στ' αυτί μου, να σηκωθώ, να του ανοίξω να βγεί. Σηκώνομαι, καφές, τσιγάρο.Πέντε απολαυστικές στιγμές μέσα σε μισή ώρα. Ανοίγω παράθυρα, βρέχει; Τί ωραία! Ανοίγω παράθυρα. Λιακάδα; Τί ωραία! Πρωϊνός

Σε μεγέθυνση

2009-09-18T12:55:00.003+03:00

Μεγεθυντικός καθρέφτης, το εργαλείο βασανισμού.Αρχίζοντας απο πάνω προς τα κάτω διακρίνω τα εξής:Δύο μικρές κάθετες και ολοκαίνουργιες, πάνω απο κάθε φρύδι....Οι θυμοί μου.Δυό οριζόντιες, ελαφρά καμπυλωτές πρός τα πάνω και με έντονα αυξητικές τάσεις, στις γωνίες των ματιών...Τα χαμόγελά μου.Μιά οριζόντια, ελαφρά καμπυλωτή προς τα κάτω και απειλητικά έντονη, στο στενό μέρος της μύτης, ανάμεσα στα

Violence

2009-09-16T10:25:00.008+03:00

Πάντα με τρόμαζε πολύ η αγριότητα των ανθρώπων.Η αγριότητα των ανθρώπων όμως, ειδικά πάνω σε παιδιά και ζώα με απελπίζει...Το τελευταίο περιστατικό, που το πληροφορήθηκα αρχικά απο το μπλόγκ του Πατσουριού, μ' έκανε να βλέπω εφιάλτες στον ύπνο μου δυό νύχτες τώρα.Μιλάω για το άτυχο σκυλάκι που τού έκοψε τ' αυτιά με το προβατοψάλιδο και χωρίς νάρκωση φυσικά, ο κρετίνος ιδιοκτήτης του,

Better of dead...

2009-09-08T10:48:00.015+03:00

Τραβάω τη καρέκλα κοντά στο πληκτρολόγιο. Αδικα περιμένω τόσες μέρες το γνώριμο τρέμουλο στα δάχτυλα όταν νοιώθω ότι πρέπει να γράψω. Διατελώ σε εγκεφαλική άπνοια.Οχι, άνοια, ευτυχώς. Κάτι, σαν ανώφελη αναμονή. Σαν ν' αφήνω το τηλέφωνο να χτυπάει σ' ένα νούμερο που ο κάτοχός του απουσιάζει. Και το ξέρω. Ο ορίζοντας γύρω μου είναι το μόνο πράγμα που αλλάζει δραματικά σ' αυτή τη χώρα. Φοράει το

Φτάνει η μουσική εκεί πάνω;

2009-07-27T13:02:00.005+03:00

Αφιερωμένο στην Mαντάμ ντε Μποβαρύ μου που σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια, "έφυγε" χωρίς να προλάβω να την κάνω ν' αγαπήσει δυό υπέροχα πράγματα: Την ρόκ και το κλαρίνο! Μαμά! Ακου! oπbject width="425" height="344">

Αγονη γραμμή...

2009-07-15T21:37:00.006+03:00

Στην άγονη γραμμή ταξιδεύει ήδη η σκέψη και το μυαλό άκόμα πιό άγονο....Οι λέξεις γίνονται παρανάλωμα σε πύρινα ηλιοβασιλέματα και τα καλοκαιρινά φεγγάρια προλαβαίνουν και τις καταπίνουν πρίν καταγραφούν...Το νερό έχει γίνει ένα με το σώμα, τα συναισθήματα μουλιάζουν εκεί ηδονικά, λές και βαριούνται να πάρουν μορφή, ένα ζελέ φράουλα νοιώθω ολόκληρη και η οθόνη του υπολογιστή μυστικά συνομωτεί με

62 καλοκαίρια!

2009-06-26T10:36:00.005+03:00

Εντωμεταξύ, το καλοκαίρι μεταγγίστηκε για τα καλά στις φλέβες μου. Εγώ, η λάτρις του χειμώνα, αρχίζω ν' αλλαξοπιστώ ανενδοίαστα και να προσφέρω σπονδή το σώμα μου στο νερό, στον ήλιο, στο χώμα, στα μώβ ηλιοβασιλέματα, στις βραδυνές ευωδιές...Ευχαριστώ Καλοκαίρι! Εντωμεταξύ, έτσι ξαφνικά, έδωσα μιά και τραβώντας απότομα τον ντούμπλ φάς εαυτό μου στο φώς παρέδωσα τούς φόβους και τις παιδικές μου

Μικρά καθημερινά θαύματα.

2009-05-28T14:31:00.017+03:00

Tον τελευταίο καιρό είναι αδύνατον να μαζευτώ σε καρέκλα! Μικρά καθημερινά θαύματα συμβαίνουν εδώ έξω και δεν θέλω να τα χάσω! Μόλις συνηθίσω να εκπλήσσομαι, θα σας διαβάσω, θα γράψω σχόλια, θα κάνω ένα αληθινό πόστ... Μέχρι τότε, τα "μωρά μου" χρειάζονται φροντίδα! Οπως όλα τα μωρά! Ετσι κι' οι ντοματούλες μου... Τ' αγγουράκια... Οι μελιτζάνες.... Τα νεογέννητα κολοκυθάκια μου... Η

Γράμμα στον Ευγένιο...

2009-05-18T17:07:00.006+03:00

Πού ταξιδεύεις άραγε Ευγένιε;Θάλασσες ακύμαντες διασχίζει το βαρκάκι σου, υποθέτω... Ευγενικές θάναι οι θάλασσες μαζί σου, έτσι όπως σου αξίζει, υποθέτω... Στεριές δεν βλέπεις, υποθέτω...Μόνο θαλασσοπούλια που κουβαλούν τα χαιρετίσματα απο τον κάτω κόσμο, υποθέτω... Φωνές και φασαρίες δεν ακούς. Μονάχα γέλια παιδικά που γίναν άχνα αρμυρή ήρθανε και σφραγίσανε τ' αυτιά σου, υποθέτω...Η βάρκα σου

Ευτυχία...

2009-05-17T13:13:00.001+03:00

Θέλω...Να νοιώσω τη παραίτηση του ήλιου τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν δύσει...Θέλω...Να εξαφανίσω τους ορίζοντες...Θέλω...Να παίρνω απαντήσεις χωρίς ερώτηση...Θέλω...Ν' ανθοφορούν οι σιωπές μου...Θέλω...Ν' αναληφθώ στα έγκατα της ψυχής...Θέλω...Να καταδυθώ στον έναστρο ουρανό της ύλης ...Θέλω...Να γίνω διάφανη σαν λιβελούλα...Θέλω...Να γίνει η γνώση μου αθωότητα...Θέλω...Να γίνουν οι αμαρτίες

Με της Αργυρώς τα μάτια.

2009-05-11T17:18:00.005+03:00

Οσο ζώ ακίνητη, πεθαίνω...Καλύτερα να ήμουν πολυθρόνα, αν ήταν να ζήσω ακίνητη. Μπερζέρα, για την ακρίβεια. Ούτε κάν κουνιστή.Και για να το ξεκαθαρίσω, δεν θέλω να κουνιέμαι. Θέλω να κινούμαι.Η συμβίωση με τα τετράτροχα μου βαράει στα νεύρα.Πήγαινέλα καθημερινό αυτά, κι' εγώ εκεί, στην ίδια θέση, να βλέπω τη κληματαριά γυμνή, τη κληματαριά με φύλλα, τη κληματαριά με σταφύλια, την ακακία ντυμένη,

Μάης, Μάγος, μαγικός

2009-04-29T19:44:00.021+03:00

Βάζω τα λουλούδια απ' το κήπο μου.... Εσείς, φτιάξτε το στεφάνι!Κάποτε, όταν έγραφα στίχους, μιά άνοιξη, είχα γράψει κι' αυτό:" Tήν Ανοιξη, τη νοιώθω πρώτα μέσα μου....Κι' ύστερα, στις άκρεςτων δαχτύλων σου."Τώρα, τα χρώματα στο κήπο μου, με προλαβαίνουν!Αγαπημένοι μου,Καλή Πρωτομαγιά!

Chicken a la carte!

2009-04-27T20:25:00.003+03:00

Το παρακάτω φιλμάκι, βραβεύτηκε στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου τον Φεβρουάριο του 2006, ανάμεσα σε 3600 μικρού μήκους ταινίες με θέμα " ΤΡΟΦΗ, ΓΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΕΙΝΑ". Είναι αληθινή ιστορία!Αφιερώστε του 5 λεπτά απ' τον χρόνο σας!http://www.cultureunplugged.com/play/1081/Chicken-a-la-Carteh

Αφήστε με να κάνω λάθος

2009-04-22T07:42:00.007+03:00

Η Μαρίκα.85 τα χρόνια της ζωής της που κατάφεραν μονάχα να λευκάνουν τα μαλιά της, αλλά δεν βρώμισαν καθόλου το λευκό της ψυχής της.Κάθεται απέναντί μου στον κόκκινο καναπέ και τραγουδάει. Το σώμα της καταλαμβάνει τον ελαχιστότατο χώρο. Η φωνή της καταλαμβάνει όλο το σύμπαν μέσα μου." Πήρανε το λαγιαρνί".... διηγούνται οι νότες και μιά φωνή καθαρή και διάφανη σαν δροσερό βοριαδάκι έρχεται και

2009-03-24T12:34:00.002+02:00

Ξημερώνει κάποια μέρα που έρχεται ένα πρόβλημα τεράστιο σαν ογκόλιθος και προσγειώνεται επάνω σου.Και ΠΡΕΠΕΙ να το λύσεις. Ακόμα κι' άν δεν αφορά εσένα τον ίδιο.Μέχρι τότε, σας ζητάω συγνώμη που αναγκαστικά θ' απουσιάσω απο τα μπλόγκς σας κι' απο την επαφή μαζί σας.Ειλικρινά, απουσιάζω κι' απ' τον ίδιο μου τον εαυτό.Πιστεύω κι' εύχομαι να τα καταφέρω...Καλή αντάμωση μέχρι τότε.....

Η Αυτού Μεγαλειότης, το Κλαρίνο!

2009-03-17T13:08:00.009+02:00

Αν το βιολί με γοητεύει, το κλαρίνο με κάνει και κλαίω.Ετσι, χωρίς προσωπικά βιώματα, χωρίς πρώϊμα ακούσματα, χωρίς κανένα προφανή λόγο, έτσι απλά....Το κλαρίνο με κάνει και κλαίω.Το Ηπειρώτικο κλαρίνο ειδικά, λειτουργεί μέσα μου μ' ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο.Απελευθερώνει άναρχα συναισθήματα, λύνει τους κόμπους που με πολύ κόπο κρατάω καλά δεμένους μέσα μου, κι' άν αφήσω για λίγο τα μάτια μου

Με λένε Νίνα! Θέλεις να παίξουμε;

2009-03-13T12:46:00.006+02:00

Μαύρα μάτια σαν ελιές και σγουρά, κατάμαυρα μάλιά όλο μπούκλες γυαλιστερές, που έκαναν το βλέμα της αυθάδικο και απαιτητικό.-Με λένε Νίνα! Θέλεις να παίξουμε;-Θέλω.-Πώς σε λένε;-Χρήστο.Είπε σοβαρότατος και μάζεψε τα μολύβια του απ'το τραπέζι, πιό πολύ για να μη την κοιτάει. Ντρεπόταν.Πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο, ένοιωθε λίγο άβολα, ντροπαλός εκ φύσεως, προτιμούσε να περνάει απαρατήρητος, αλλά

Φουσκοδεντριά

2009-03-03T20:43:00.004+02:00

Μεγάλωσαν οι μέρες. Πολύ.Δε μ' αρέσει πιά τόσο πολύ το μεσημεριανό χουζούρι στον καναπέ.Πασαλείβομαι με λάσπες. Κλαδεύω. Φυτεύω. Μεταφυτεύω. Σπέρνω.Και η Νίνα, στο μυαλό μου. Μιά Νίνα ολόδική μου, που περιμένει ανυπόμονα να της δώσω μορφή.Οι μέρες όμως μεγαλώνουν όλο και πιό πολύ.Και η βανιλιά μου φορτώθηκε άνθη. Κουβαλάω σκάλα, την αραιώνω, την κονταίνω, την προετοιμάζω για τα καλοκαιρινά της

Ευχαριστώ! Δεν θα πάρω.

2009-02-25T14:08:00.002+02:00

Τέτοια Ελλάδα;Του μολυσμένου Ασωπού;Τηε Κούνεβα;Του Αλεξ;Της βολικής τρομοκρατίας;Της ακόμα πιό βολικής τρομολαγνείας;Της διεφθαρμένης Δικαιοσύνης;Της διαλυμένης Παιδείας;Της ακόμα πιό διαλυμένης Υγείας;Της αδυσώπητης ομηρείας των εργαζόμενων;Της αδικαιολόγητης και ανεξέλεγκτης ακρίβειας; Του ψέμματος;Αλλά τί να περιμένει κανείς απο μιά χώρα όπου οι πολίτες της συμπεριλαμβάνουν μέσα στους 100

Μή προσπερνάς.

2009-01-29T18:28:00.008+02:00

Καλώς σε βρήκα μπαμπά μου!35 χρόνια ήθελα να τα πούμε.Εσύ δεν άκουγες. Εγώ δεν μίλαγα.Εσύ δεν μ' έβλεπες. Εγώ δεν σ' έψαχνα.Εσύ δεν μ' έμαθες. Εγώ δεν πρόλαβα.Ε, και;Θα σήκωνες τους ώμους αδιάφορα, και το βλέμμα σου θα με προσπερνούσε. Οπως πάντα.Ε, καί;Εκτός απ' το βλέμμα σου, με προσπέρασαν και τα χρόνια, μπαμπά. Με προσπέρασαν οι μνήμες σου, έφυγαν βιαστικές και άχρωμες, που σημαίνει, πέθαναν,

Φαντάσματα.

2009-01-21T16:20:00.004+02:00

-Δεν νοιώθω καλά....................-Δεν είμαι καλά μωρό μου...(Το χαλί φεύγει κάτω απ' τα πόδια μου, ποιό χαλί, χάνεται το πάτωμα του ξενώνα, γκρεμίζεται αύτανδρο, το στρώμα που κοιμόμαστε αιωρείται επισφαλώς, απο κάτω χάος, χάος κι' απο πάνω, χωρίς στέγη είμαστε, χωρίς κεραμίδια, κι' ο ουρανός μαύρος-κατάμαυρος, στέλνει τη σκοτεινιά του στα μάτια μου, γίνονται πιό σκούρα με κόρες διεσταλμένες

Φιλαδέλφεια!

2009-01-16T12:00:00.011+02:00

ΜΗΝΥΜΑ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΣΡΑΗΛΙΝΑ ΚΑΙ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ. ΕΤΣΙ ΧΤΥΠΑΜΕ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ, ΦΩΣΦΟΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΘΩΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ. ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΟΤΑΖ. ΑΜΦΙΚΤΥΟΝ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ = 12.1.09=========================== Από: "mikis theodorakis" -----------------------------------------

Ακιτανία.

2009-01-08T18:36:00.021+02:00

Το λαχείο μου δεν κέρδισε ούτε τον λήγοντα.Κάποια δικαστική τρικλοποδιά μου επιφυλάσσει τη ζοφερή προοπτική ενός "χρέους" αρκετών χιλιάδων ευρώ.Και, τη στιγμή αυτή που σας γράφω, αγαπημένοι μου, φοράω ένα δαχτυλίδι στο χέρι, και σας ορκίζομαι, είναι ότι μου απέμεινε απο κοσμήματα, αφού πριν λίγες μέρες με "νοικοκύρεψαν" κανονικά, παίρνοντας την κασετίνα με ότι πολύτιμο φύλαγα εκεί μέσα, και

Ευχή!

2008-12-28T16:32:00.004+02:00

Αγαπημένοι μου,Για λίγες μέρες θα λείψω.Στα όμορφα χωριά της νοτιοδυτικής Γαλλίας.Brantome, Bergerac, Saint Laurent des Vignes, Perigeaux.Ελπίζω, να φέρω ομορφιές στις βαλίτσες μου όταν γυρίσω.Και προπαντός, να τις μοιραστώ μαζί σας...Εύχομαι σ' όλους, να μην κουραστείτε να εύχεστε, να μην κουραστείτε να πιστεύετε ότι εύχεστε, να μην κουραστείτε ποτέ να ελπίζετε στην πραγματοποίηση των ευχών...

Παυσίλυπον!

2008-12-23T13:28:00.010+02:00

Πρώτα, μάζεψα τις ελιές μου!Μοσχομύρισε ο πράσινος χρυσός μέσα στη λίμπα. Και η κούραση έφυγε μεμιάς! Παυσίλυπον!Εκοψα πορτοκάλια απο το κτήμα μας. Και λεμόνια. Τα πορτοκάλια αρωματίσαν υπέροχα τα μελομακάρονά μου. Παυσίλυπον!Και μετά, έβγαλα όλο το καρακιτσαριό που φυλάω σαν θησαυρό πολύτιμο στην αποθήκη μουκαι στόλισα Δέντρο. Και σπίτι. Παυσίλυπον!Και απο σήμερα περιμένω λεπτό με λεπτό τον

"Φεύγω", χωρίς να φεύγω.

2008-12-17T12:09:00.002+02:00

Οταν ο λόγος "βρωμίζεται" απ' το ψέμμα.Οταν οι έννοιες ενδύονται με υποκρισία.Οταν η ελπίδα θάβεται κάτω απο τόννους λάσπης.Προσπαθείς ν' "ακούσεις" φωνές καθάριες.Κλείνεις τα μάτια.Και παρασύρεσαι σε όνειρα μουσικά...Σας ευχαριστώ πολύ που ανέχεστε την σιωπή μου....Η "παρουσία" σας μου είναι πολύτιμη!

Σςςςςςςςς!

2008-12-13T20:31:00.002+02:00

Μόνο λίγο χρόνο ακόμα....Προσπαθώ να ξεχάσω όλ' αυτά που πρέπει να θυμάμαι....

ΩΣ ΠΟΤΕ;

2008-12-08T21:36:00.003+02:00

ΘΛΙΨΗ.ΟΡΓΗ.ΑΗΔΙΑ.ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ.ΑΔΙΕΞΟΔΟ.ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ;ΣΑΠΙΖΟΥΜΕ;ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ;ΩΣ ΠΟΤΕ;

Η τελευταία σπιτική μαρμελάδα στον κόσμο.

2008-12-04T10:57:00.005+02:00

Η γιαγιά Ακκα μάζεψε τα τελευταία κυδώνια απ' τα δέντρα του κήπου της, τοποθέτησε το δέκατο τσουβάλι στο μισοξεχαρβαλωμένο καροτσάκι της και με κόπο κατάφερε να το κυλίσει μέχρι το σπίτι. Κοντοστάθηκε, αναμετρήθηκε με το βάρος τους σκεπτική αλλά αποφασισμένη και ανασηκώνοντας τα μανίκια τράβηξε το πρώτο με μιά κίνηση σχεδόν αιφνιδιαστική και σίγουρη, κίνηση που δεν επέτρεπε την παραμικρή

Η δικιά μου Νέα Υόρκη

2008-11-28T17:59:00.010+02:00

Τηγανίζω μπακαλιαράκια Κορινθιακού και το μυαλό ταξιδεύει στον Ατλαντικό. Αγναντεύει το βλέμμα μου απο το μαγικό παράθυρο της κουζίνας ελιές και κυπαρίσια, αλλά αυτό που βλέπει τελικά δεν είναι ελιές, δεν είναι κυπαρίσια, είναι δέντρα μεγάλα χωρίς όνομα, ανήκουν στους δρόμους και στους ανθρώπους που γεμίζουν τους δρόμους, δεν τους χρειάζεται το όνομα, κανείς δεν τα ρωτάει πώς τα λένε, είναι μόνο

Απλά μαθήματα ζωής σε 4 πράξεις.

2008-11-25T14:25:00.006+02:00

Σκηνή πρώτη: Ενας κήπος, κάτι σαν κήπος της Εδέμ στα παιδικά της μάτια, με πεύκα τεράστια, γιγάντια πεύκα, κυπαρίσια και πορτοκαλολεμονιές. Κορμοί περασμένοι στον ασβέστη, δεν ήξερε γιατί, ανακάλυπτε άλλα θαύματα, δε πρόλαβε να ρωτήσει γιατί τα δέντρα είχαν τον κορμό τους βαμμένο λευκό, μπορεί και να μη την ένοιαζε και πολύ, μάλλον τα δέντρα στην εξοχή έτσι φύτρωναν. Το σενάριο της ημέρας

Υπογράψτε!

2008-11-20T16:10:00.005+02:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και

Μιά μικρή μεγάλη ευτυχία.

2008-11-15T12:42:00.005+02:00

Με ξύπνησε η βροχή. Σα νάχαμε κανονισμένη συνάντηση πετάχτηκα απ' το κρεβάτι με φανερή αδημονία. 07.45. Πλιτς πλιτς πλιτς πάνω στις πλάκες. ...Βρέχει... Στάζουν τα χαγιάτια, γυαλίζει η πέτρα, μοιάζουν όλα καθαρά μέσα στο γκρίζο τους. Η καφετιέρα γουργουρίζει, οι γάτες μου γουργουρίζουν, εγώ γουργουρίζω... Πάω στο σαλόνι και παραμερίζω τις κουρτίνες. Το κάστρο έχει "κατσούλα". Χαμογελάω

Ζητείται όραμα!

2008-11-12T16:10:00.004+02:00

Πάνε κι' έρχονται. Στούς δρόμους, στα γραφεία, στα σπίτια, στα καβούκια τους. Πάνε κι' έρχονται. Σε αεροπλάνα και τρένα, σε καράβια και μοτοσυκλέτες, με τα κεφάλια σκυφτά, με τα μάτια κενά χαράζουν με σάλιο διαδρομές που, χωρίς να το ξέρουν, οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο. Εκεί που ξεκίνησαν, εκεί που το σκοτάδι της μήτρας γίνεται απειλητικό και αδιαπέραστο. Δεν το γνωρίζουν. Νομίζουν πως

Νταγιού

2008-11-06T11:34:00.007+02:00

Tη Δευτέρα της αγόρασα καινούργιο περιλαίμιο. Κόκκινο. Το παλιό την έσφιγγε στο λαιμό. Καμάρωνε σα γύφτικο σκεπάρνι. Ολη τη μέρα μες στη χαρά. Πήδουλους και παιχνίδια με τ' άλλα μου σκυλιά. Υπερβολικά εκδηλωτική και με τους ανθρώπους, ορμούσε κι' έγλυφε με μανία όποιο χέρι επιχειρούσε να την χαϊδέψει. Ηταν το καθημερινό της "ευχαριστώ" που γλύτωσε το θάνατο μέσα στον κάδο των σκουπιδιών όπου την

Γιατί ο κόσμος χαίρεται και χαμογελά πατέρα;

2008-11-05T09:20:00.000+02:00

Nα Εχεις, ή να Είσαι;

2008-10-31T09:17:00.003+02:00

Δεν το μπορώ το γκρίζο. Μοιάζει με απειλή, με εισαγωγή στο μαύρο, με προαναγγελία θανάτου. Τις τελευταίες μέρες με κυνηγάει επίμονα μέσα απο τη ματιά των ανθρώπων. Προσπαθώ να λειτουργήσω αντιπερισπαστικά, ψαχουλεύοντας ντουλάπια όπου φυλάω πολύχρωμα χαρτιά περιτυλίγματος για τα δώρα των Χριστουγέννων. Κόκκινα και χρυσά χαρτιά και φιόγκους προκλητικά φανταχτερούς, υπόσχεση χαράς με ημερομηνία

Αρώματα κλεισμένα σε συρτάρι...

2008-10-24T12:19:00.010+03:00

Το τελευταίο συρτάρι της παλιάς μου συρταριέρας στριγγλίζει ενοχλητικά όποτε προσπαθώ να το ανοίξω. Και το ανοίγω σπάνια.Τη νύχτα ονειρεύτηκα τον μπαμπά μου και την αγαπημένη μου γιαγιά, την συνονόματη, τη μητέρα του. Το δωμάτιο γέμισε αρώματα βαριά, απ' αυτά τα επιθετικά αρώματα που συνοδεύαν τη γιαγιά μου την Πολίτισα και τις φίλες της, όταν μαζεύονταν για τσάϊ στο σπίτι μας. Ασυναίσθητα σχεδόν

Παραγγελιά.

2008-10-21T11:19:00.004+03:00

Εχω δυό παραγγελιές να φέρω εις πέρας. Απο τον καλό μας το κηπουρό τον Theo, τις 5 ερωτήσεις, και απο την γλυκειά μου την Talisker, τις 7 αλήθειες για τον εαυτό μου.Δύο σε ένα λοιπόν και παίζουμε, λέμε, παίζουμε!Θα ρώταγα λοιπόν ένα φιλόσοφο: Ποιό είναι εκείνο το φιλοσοφικό σύστημα που κατέληξε ποτέ σ' ένα συμπέρασμα;Το μέντιουμ, θα το ρώταγα: Τί χρώμα έχει η αύρα μου;Σ' ένα παιδάκι θα έλεγα:

Ανοιχτή επιστολή

2008-10-16T13:21:00.005+03:00

Αγαπητοί φίλοι, φίλες και γνωστοί, αγαπητοί πρώην συνάδελφοι, συγγενείς και όχι μόνο, επειδή, εδώ και έξι συναπτά έτη, το μυαλό, η καρδιά και η ματιά μου έχουν εκπαιδευτεί δεόντως να αντιλαμβάνονται, να επεξεργάζονται και να ερμηνεύουν εκείνο το αδιόρατο απαξιωτικό βλέμα που στις περισσότερες των περιπτώσεων καλύπτεται (ή έτσι πιστεύετε τουλάχιστον) απο αμήχανη συγκαταβατικότητα, ή και, ακόμα

Ελληνάρες κι' Ελλην-ουραίοι!

2008-10-11T11:58:00.004+03:00

Τίς προάλλες άκουσα στο ραδιόφωνο ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι απο τον δίσκο "Ηλιος ηλιάτορας", με μουσική του αξέχαστου Δημήτρη Λάγιου, πάνω στην ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη:O ήλιοςΟμορφη και παράξενη πατρίδαΩσάν αυτή που μου' λαχε δεν είδαΡίχνει να πιάσει ψάρια, πιάνει φτερωτάΣτήνει στη γή καράβι, κήπο στα νεράΚλαίει, φιλεί το χώμα, ξενιτεύεταιΜένει στους πέντε δρόμους, αντριεύεταιΚάνει να

Tear me off!

2008-10-06T14:46:00.004+03:00

Οσα χρόνια κι' άν περάσουν, μάλλον ποτέ δε θάμαι έτοιμη γι' αυτή την ανάρτηση.Κι' αφού ποτέ δε θάμαι πραγματικά έτοιμη, ας προχωρήσω στο ξεβράκωμα μιά ώρα αρχύτερα.Ετσι κι' αλλιώς, δεν κουμαντάρονται οι ενοχές, ούτε με κουρελιασμένες συγνώμες, ούτε με νυχτερινές αγρύπνιες, ούτε καν με εξομολογήσεις βουτηγμένες στη ντροπή. Δεν κουμαντάρονται οι άτιμες, παρα μόνο γίνονται κάθε φορά και σαφέστερες,

Homo sentimentalious

2008-10-02T13:40:00.012+03:00

Το παιχνίδι του τραγουδιού, της ταινίας, της εικόνας, του βιβλίου που με συγκίνησαν πολύ; Το εύκολό μου! Καθ' ότι homo sentimentalious! H γλυκειά αρτίστα (http://roadartist.blogspot.com/) με προσκάλεσε και ευκολότατα παραθέτω μερικά απ' αυτά που μ' έκαναν να δακρύσω κατα καιρούς: To τραγούδι, που όσες φορές κι' άν το ακούσω πάντα το ίδιο με συγκινεί, ίσως γιατί η μνήμη μου ανακαλεί ένα

Let's fuck!

2008-09-27T14:44:00.002+03:00

Το ασαφές, το ακαθόριστο, το συγκεχυμένο, πάντα μ' ενοχλούσε. Ειδικά, όταν ελοχεύει στο μυαλό μου.Οταν, κάτι έχω-αλλά δεν ξέρω τί έχω, τρελαίνομαι. Και καταθλίβομαι. Αντέχω τα χειρότερα, δεν τη παλεύω με τ' αόριστα. Κι' αυτή η πικρή γεύση, ακαθόριστη, διακριτικά ενοχλητική κι' επίμονη, κάποιες μέρες τώρα, ασυναίσθητα με οδηγεί προς το πληκτρολόγιο, να το κοιτάω χαζά, αλλά συγχρόνως με μιά σχεδόν

Εβρεξε επιτέλους!

2008-09-21T08:54:00.005+03:00

Καμιά φορά, η λάσπη έρχεται πριν τη βροχή.Και μετά, έρχεται η βροχή και τη ξεπλένει.Ευχαριστώ τον Spy (http://spy-innerscapes.blogspot.com/) που χωρίς αδιάβροχο και ομπρέλα, με "οδήγησε" ν' ακούσω αυτό:

Χωρίς τίτλο...

2008-09-16T15:53:00.003+03:00

Στο κατώφλι της εφηβείας της, τα βράδια συνήθιζε να εγκαταλείπει το κρεβάτι της και να καβαλάει το περβάζι του παραθύρου που έβλεπε στην αυλή. Εψαχνε το φεγγάρι, ανάμεσα στις απειλητικές πολυκατοικίες και συνήθως, αφού του έστηνε καρτέρι αρκετή ώρα, η προσχεδιασμένη συνάντηση πραγματοποιόταν.Τραβούσε σε μάκρος, όσο πιό πολύ μπορούσε, αυτή τη λυτρωτική παρουσία, αντίδοτο της οικογενειακής μοναξιάς

Γκάλοπ!

2008-09-10T08:22:00.003+03:00

Bρίσκομαι στην Αθήνα για λίγες μέρες για δουλειά. Φιλοξενούμενη απο ένα φίλο μου, είχα την ευκαιρία και την πολυτέλεια της άνεσης του χρόνου, να αναλωνόμαστε κάθε βράδυ, στη βεράντα του, με την Ακρόπολη φάτσα-κάρτα, σε συζητήσεις , απ' αυτές που ένας γκέϊ άντρας (ο φίλος μου), και μία στρέϊτ γυναίκα (εγώ), αρέσκονται να κάνουν. Τύπου δηλαδή: "Πώς βλέπετε εσείς οι γυναίκες , το θέμα αυτό, μπλα

Τρείς ευχούλες, τόσες δά!

2008-09-07T18:23:00.003+03:00

Η φίλη μου η ντοματούλα, που δε φέρνει την άνοιξη, με κάλεσε να παίξουμε τις τρείς ευχές!Δύσκολο, κι' ωραίο παιχνίδι. Και καθόλου παιχνίδι, θάλεγα. Και ιδιαίτερα δύσκολο, θάλεγα.Και το μυαλό μου τόχει σκεπάσει ύπουλα, το σχετικό υπέροχο κείμενο του Αγγελου (http://aggelosspyrou.blogspot.com/), και όλο σκέφτομαι ευχές στο χρώμα του ροδάκινου, και προσπαθώ να τις αποδιώξω, να γράψω κάτι δικό μου,

2008-09-03T11:28:00.000+03:00

Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

2008-09-03T08:33:00.004+03:00

Eκτη μέρα μετά την επιστροφή απ' τα Κύθηρα. Κι' ακόμα, πολύ δειλά αγγίζω το πληκτρολόγιο. Δεν είναι που βαριέμαι. Κάθε άλλο. Δεν είναι που δεν έχω χρόνο, αυτό παλεύεται. Δεν είναι που δεν έχω τί να γράψω, αυτό κι' άν δεν είναι.Είναι μόνο, που έχω ένα "κεφάλι γεμάτο γεμάτο χρυσάφι", όπως λέει κι' ο φίλος μου ο Αγγελάκας, και πώς να αδειάσεις όλο αυτό το χρυσάφι σε αράδες;Οι βαλίτσες ανοιχτήκανε

Εγώ λέω να τη κάνω...

2008-08-11T20:57:00.002+03:00

Για ένα πιό έναστρο ουρανό...Για ένα πιό βαθύ γαλάζιο...Για να με δεί η Πανσέληνος τ'Αυγούστου...Για να γνωρίσω τη Κυθήρεια γή...Για να μου λείψετε και λίγο, βρε αδερφέ!

Mιά ανάρτηση που ψάχνει το νόημά της...

2008-08-06T17:47:00.003+03:00

Η σκέψη μου σκόρπια, και τα ερεθίσματα αναιρούν το ένα, το άλλο. Πώς εκφράζονται οι λέξεις που ξεπηδούν απο συναισθήματα ανάμικτα και παραζαλισμένα; Ποιές φωνές είναι οι πιό δυνατές, οι πιό αποφασισμένες να κατακλύσουν ένα χώρο ήδη "κατειλλημένο"; Και ποιές οι εικόνες που "κλέβουν" το μερτικό τους απ'τη ψυχή, και πανηγυρίζουν αδιάντροπα μπροστά στα μάτια μου;Τα μαζεύω διστακτικά όλ'αυτά, και τα

O Αρης κυνηγάει τ'όνειρό του...

2008-08-01T19:24:00.006+03:00

Ο Αρης...Παιδί λιγομίλητο, κλειστό, μ'ένα πρόσωπο όλο χαμόγελο, μα ένα χαμόγελο που ερχόταν απ'αλλού. Απο κάπου, που μόνο αυτός ήξερε.Ο Αρης...Στα 10 του, το παράπονο της δασκάλας, πάντα το ίδιο: "Είναι πανέξυπνος, αλλά δεν παρακολουθεί. Συνέχεια ζωγραφίζει."Ο Αρης...Στα 11 του, οι ακροσελίδες των βιβλίων του σχημάτιζαν κινούμενα σχέδια. Αλλά πραγματικά κινούμενα! Ανθρωπάκια που καθώς τις

Αληθινές Κυριακές

2008-07-28T14:23:00.002+03:00

Υπέροχο πράγμα οι Κυριακές!Απ'όλες όμως τις Κυριακές, πιό υπέροχες είναι οι αληθινές Κυριακές!Εδώ και πολλά χρόνια, έχω συνδέσει τις Κυριακές με όλα αυτά τα συναισθήματα που βίωνα από μικρό παιδάκι, όταν πολύ συχνά, κάθε βδομάδα σχεδόν, τα κυριακάτικα πρωϊνά, μαζί με τούς γονείς μου, καβαλάγαμε το λεωφορείο της γραμμής (πλατεία Κάνινγγος-Χαλάνδρι), και μετά απο μιά θαυμαστή και γεμάτη

Δέσποινα

2008-07-23T13:46:00.003+03:00

H μέρα που είδα τη Δέσποινα, ξεκίνησε με γκρίνια.Η πρωϊνή επιθεώρηση στο μποστάνι μου, μου επιφύλασσε αρκετές ντοματιές με εγκάυματα από τον ήλιο, και κολοκυθιές με "ουρά", που μόνο κάτι χλεμπονιάρικα κολοκυθάκια ήταν σε θέση να μου προσφέρουν. Και το τραγικό επίσης γεγονός, τα σπουργίτια είχαν ήδη αρχίσει συντονισμένες επιθέσεις στη σταφίδα μου, που παρότι πράσινη και ξινή ακόμα, είναι πολύ, μα

Περί "ανθρώπων" και άλλων δαιμονίων!

2008-07-19T17:42:00.003+03:00

Δεν είναι ανάρτηση. Είναι θυμός και βρίσιμο, και πόνος.Δείτε το σας παρακαλώ.:http://tolimeri.blogspot.com/2008/07/blog-post_6339.htmlΚαι, όχι, δεν θέλω σχόλια που να προσπαθούν να δικαιολογήσουν.Ούτε σχόλια που να προσπαθούν να πείσουν περί τού : " υπάρχουν και άνθρωποι κακοποιημένοι" και τέτοιου είδους αρχιδιές.Ούτε σχόλια περί "αρωστημένης ζωοφιλίας" κ.λ.π.Θέλω να το δείτε, να θυμώσετε, να

Τά "ευχαριστώ" και τα "συγνώμη"

2008-07-14T11:46:00.004+03:00

< Με το χρόνο, τα πηγαίνω αρκετά καλά. Εκτός, απο κάθε είδους ελλειπτικές μετρήσεις. Κλεψύδρες, αντίστροφες μετρήσεις κ.λ.π. Μάλλον, έχω πρόβλημα με την έννοια : χρόνος που τελειώνει, χρόνος που υπολείπεται. Η χρονική στιγμή που σηματοδοτεί κάποιο τέλος, μου δημιουργεί πανικό. Τού τύπου: θα προλάβω; Δεν προλαβαίνω! Δε ξέρω ακριβώς τί θέλω να προλάβω. Πάντα έχω το συναίσθημα, ότι κάτι πρέπει

2008-07-09T15:16:00.001+03:00

Ταγκό στο "Νικόλ"

2008-07-08T21:46:00.005+03:00

Το "Νικόλ" και ο καπετάνιος του, εισέβαλλαν στη ζωή μου, το ίδιο αναπάντεχα, όπως έφυγαν.Το "Νικόλ", σκαρί φίνο, ντελικάτο, προορισμένο αποκλειστικά γιά τη χαρά τής περιπέτειας, περιβεβλημένο όμως συγχρόνως, απο πολύ διακριτική πατίνα πολυτέλειας, αθέατη σχεδόν με τη πρώτη ματιά.Φερμένο από τη Γένοβα, υποχρεώθηκε απο τα γεννοφάσκια του, να συμφιλιωθεί με τη προσωπικότητα του καπετάνιου του,

Απλά, ενημέρωση

2008-07-07T13:24:00.001+03:00

Έξωση σε καρκινογόνο συντηρητικό από αναψυκτικάΠροκαλεί και υπερκινητικότητα στα παιδιάΓια πρώτη φορά η παγκόσμια βιομηχανία ανθρακούχων αναψυκτικών λαμβάνει μέτρα για την κατάργηση της χρήσης συντηρητικού που ενοχοποιείται για βλάβες στο DNA και υπερκινητικότητα στα παιδιά.Η Coca Cola, η μεγαλύτερη εταιρεία αναψυκτικών στον κόσμο, ανακοίνωσε ότι μέχρι τον Αύγουστο δεν θα κυκλοφορούν στο εμπόριο

Γιούουργιααα!

2008-07-02T11:35:00.003+03:00

Οι αντεξουσιαστές «Ρομπέν των Δασών» χτυπούν σε σούπερ μάρκετ του Αγ. Παντελεήμονα Δεύτερη φορά σε διάστημα δύο εβδομάδων χτύπησαν ξανά οι κουκουλοφόροι - αντεξιουσιαστές, που αδειάζουν τα ράφια σούπερ μάρκετ και στη συνέχεια μοιράζουν τα προϊόντα στον κόσμοΟι «Ρομπέν των Δασών» χτύπησαν αυτή τη φορά στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμοναν Αχαρνών. Στις 14:00 το μεσημέρι εισέβαλαν περίπου είκοσι

Για τη Μανταμ ντε Μποβαρύ

2008-06-28T20:43:00.003+03:00

Τά ζεστά Κυριακάτικα απογεύματα, εννοούν πεισματικά να συνδυάζονται ηχητικά με τον μεταλλικό ήχο που κάνει το αλυσιδάκι του ανεμιστήρα οροφής, όταν χτυπάει πάνω στη λάμπα.(γκλιν, γκλιν, γκλιν, κάτι σαν το τικ-τακ των ρολογιών, μόνο πιό αδιάκριτο χτύπημα, πιό επίμονο, πιό αφυπνιστικό).Ο χρόνος σε δύο διαστάσεις, το πριν λίγο, και το μετά, το τώρα το χάνω, το έχασα, δεν ξέρω άν τόχασες κι'εσύ.

Καλοκαίρι

2008-06-28T11:13:00.002+03:00

Αργούμε που αργούμε να πάμε διακοπές...Ας τη βρούμε κι'έτσι...

Στις φάμπρικες της Γερμανίας

2008-06-23T14:06:00.004+03:00

Τρίτη , 06.05.08Τα ρεπορτάζ που έχει κάνει τις τελευταίες δεκαετίες , υποδυόμενος ρόλους , συγκλόνισαν τη Γερμανία και δημιούργησαν ολόκληρη σχολή της ερευνητικής δημοσιογραφίας . Αυτή τη φορά , δύο δεκαετίες και βάλε μετά το βιβλίο όπου περιέγραφε τις συνθήκες εργασίας των ξένων μεταναστών , ο Γκίντερ Βάλραφ ξαναφόρεσε την ποδιά του ανειδίκευτου εργάτη , για να δείξει τις συνθήκες κάτω από τις

Αληθινά Ψέμματα

2008-06-18T14:53:00.004+03:00

Το παιχνίδι που πρότεινε ο Καπετάνιος, φαίνεται εύκολο, αλλά με δυσκόλεψε πολύ.Πώς περιγράφεις τον εαυτό σου άραγε; Πόσο αληθινή είναι η εικόνα που έχω εγώ για μένα, άν αυτή είναι εντελώς διαφορετική γιά τούς άλλους; Και ποιά είναι η πραγματική;Κι'επίσης, ποιός μπορεί να πεί με βεβαιότητα, ότι αυτό που εγώ θεωρώ "ψέμμα" στο παιχνιδάκι αυτό, δεν είναι ελαφρώς ανακατεμένο και με αρκετή δόση

Κεμάλ

2008-06-11T12:20:00.004+03:00

Είχα πούχα τα νεύρα μου, με τούς τρακόσιους που σεμνά και ταπεινά, θέλανε βόλτα στων Αλπεων τα βουνά, με το διφραγκάκι που φάγαμε απ' τους Σουηδούς χθές βράδυ, ήρθε και το πολύ ωραίο σχόλιο του ανώνυμου Γ. σε προηγούμενο ποστ μου ("10 λόγοι για να μασάω"), κι'έγινα χώμα.Και μούρθε στο μυαλό, εκείνο το φανταστικό ποίημα-τραγούδι, των Γκάτσου-Χατζηδάκη:"Κεμάλ"!Που με γαλούχησε, αυτό και πολλά άλλα,

Σεμνά και ταπεινά, ας πάρουν τα βουνά!

2008-06-09T19:50:00.002+03:00

Κάτι πήραν πρέφα τα ωραία και μεγάλα αυτιά μου το Σάββατο, κάτι για ομαδική εκδρομούλα των τριακοσίων μας στο Σάλτσμπουργκ. Και γαμώ τα πακέτα! Εισιτήρια, ξενοδοχεία, και τρία ακόμα άτομα για το καθένα τους, στην Αυστρία για το Euro, όλα πληρωμένα βρέ!Ετσι, στα πεταχτά τό άκουσα, και προς στιγμήν είπα πως μάλλον δε τόπιασα καλά το πράγμα, ντάξει, θράσος έχουνε, αλλά και τόσο πιά; Και πάνω πούχα

Αισθάνομαι! Αρα υπάρχω...

2008-05-31T18:03:00.005+03:00

Βρίσκεσαι σ'εκείνη την απαίσια στιγμή της ζωής σου, που οι ορμόνες σου σ'εγκαταλείπουν σταδιακά, προοδευτικά κι'αμετάκλητα. Κοιμάσαι και ξυπνάς, υποχρεωμένη να συνθηκολογείς καθημερινά με την αίσθηση,ότι λιγοστεύεις, μικραίνεις, και τελικά, γίνεσαι αόρατη.Το χειρότερο είναι, πως το πανηγύρι που έστηνες μέσα σου, όλα αυτά τα χρόνια, δε το επισκέπτεται πιά κανείς! Ούτε κι εσύ δε το πιστεύεις πιά!

Αυτά "μασάνε"!

2008-05-28T11:40:00.001+03:00

MY IMMORTAL

2008-05-26T12:43:00.004+03:00

10 λόγοι για να "μασάω"

2008-05-24T12:40:00.006+03:00

Είμαι μπερδεμένη, θυμωμένη, απογοητευμένη και περνάω και κρίση πανικού. Είμαι θλιμένη. Ενίοτε, κι'απελπισμένη... Τα μηνύματα των ειδήσεων, έχουν κάνει επιστήμη το πώς θα τροφοδοτήσουν καλύτερα τα πιό επώδυνα συναισθήματά μας. Κι'εγώ "μασάω". Αλλά και να μή "μάσαγα", τί θ'άλλαζε; Μιά φάλαινα στη Κεφαλλονιά, νεκρή, με μιά σφαίρα στο κεφάλι! Κι'άν δε ¨μάσαγα", τι θ'άλλαζε; Το υλικό της παιδικής

Να μη ξεχάσω να κλείσω τα παντζούρια

2008-05-14T21:19:00.007+03:00

Στη Σαντορίνη, πήγαινα πάντα με το καράβι. Η πιό δυνατή εικόνα στο μυαλό μου εδώ και 25 χρόνια, είναι το φως του ήλιου στη δύση του, να λούζει με ώχρα τα βράχια της Οίας, και οι ψαρόβαρκες στο Αμμούδι να χοροπηδάνε απ'τη χαρά τους που επέστρεψα.Οχι, αυτό δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι και αίμα που κυλάει στις φλέβες ανυπόμονα.Είναι και χτύπημα καρδιάς που συναντιέται με το κάθε κύμα χωριστά και

Κατάλληλο για ενηλίκους άνω των 45 ετών...

2008-05-09T21:35:00.003+03:00

Τρία δέντρα ήταν αυτά που αποτελούσαν άρρηκτο κομμάτι των παιδικών μου χρόνων.Μία συκιά, μία αγγελική, και μιά γαζία.Η συκιά, για να σκαρφαλώνω και να κρύβομαι απ'όλους κι'απ'όλα.Η αγγελική για να αιωρούμαι με μιά αυτοσχέδια κούνια, απ' τα χοντρά κλαδιά της.Η γαζία, για να ονειρεύομαι.Θυμάμαι το άνοιγμα του παραθυρόφυλου κάθε πρωί, την άνοιξη και το καλοκαίρι, και το κίτρινο σα να ορμά μές στο

Και δικηγόροι, και τζογαδόροι

2008-05-07T11:45:00.004+03:00

Με αφορμή ένα δικαστήριο σήμερα το πρωί, ενός δικού μου ανθρώπου, με τον οποίο μοιράστηκα την αγωνία του χθές το βράδυ, και καθώς τσουγκράνιζα τον κήπο μου περιμένοντας τηλέφωνό του για το πώς πήγε το πράγμα τελοσπάντων,άρχισα να παίζω μόνη μου το αγαπημένο μου παιχνίδι¨ την ετυμολογία των λέξεων. Και σκέφτηκα, πως "δικηγορώ" σημαίνει κατά τη δική μου άποψη, "αγορεύω υπερ του δικαίου"...Κι έτσι

Ενα "γειά" στο Μάριο Τόκα

2008-04-30T16:04:00.004+03:00

Στον ταπεινό άνθρωπο με την "περήφανη" μουσική έκφραση , στέλνω ένα "γειά".Αποχαιρετώ ένα "μεγάλο μικρό ανθρωπάκι" ΄με θαυμάσια μουσική ευαισθησία και ευγένεια ψυχής.Ο Μάριος πρόλαβε να φύγει νωρίς. Για να μη πάψει να χαμογελάει... Για να μη πάψει να κλαίει... Για να μπορεί να ατενίζει με μάτια καθαρά τις νότες του...Νότες υπέροχες, γεμάτες δύναμη, αλλά και απλότητα, χρωματισμένες άλλοτε τρυφερά

Το παρελθόν έρχεται και σε βρίσκει

2008-04-22T21:44:00.004+03:00

Τελικά, love-love, το παρελθόν, πάντα έρχεται και σε βρίσκει! Με αεροπλάνα, με βαπόρια με τα πόδια , με το κινητό ή με μιά ξεχασμένη φωτογραφία, πάντα το παρελθόν, έρχεται και σε βρίσκει...Και το πιό τρελό είναι, love-love, ότι το Ράδιο Σίτυ αναβιώνει μέσα σου ξαφνικά, τόσο έντονα και βασανιστικά, που νομίζεις ότι νοιώθεις στα ρουθούνια σου τη μυρωδιά της "σινεμαδίλας" , ¨οπως τότε, 38 χρόνια