Αισθάνομαι! Αρα υπάρχω...

Βρίσκεσαι σ'εκείνη την απαίσια στιγμή της ζωής σου, που οι ορμόνες σου σ'εγκαταλείπουν σταδιακά, προοδευτικά κι'αμετάκλητα.
Κοιμάσαι και ξυπνάς, υποχρεωμένη να συνθηκολογείς καθημερινά με την αίσθηση,ότι λιγοστεύεις, μικραίνεις, και τελικά, γίνεσαι αόρατη.
Το χειρότερο είναι, πως το πανηγύρι που έστηνες μέσα σου, όλα αυτά τα χρόνια, δε το επισκέπτεται πιά κανείς! Ούτε κι εσύ δε το πιστεύεις πιά!
Οι εωτερικές σου μουσικές, μοιάζουν ν'ακούγονται μονάχα απο σένα!
Αρχίζεις να πιστεύεις πως ότι ερωτεύτηκες, απλά, δεν υπήρξε!
Πως η πολύχρωμη περιπέτεια που λέγεται "ζωή μου", συρρικνώθηκε σε όνειρο βιαστικό και άπιαστο, μιάς νύχτας!
Πως όλο το μαυρόασπρο αυτού του κόσμου, πέφτει σα τέφρα πάνω σου και σε καλύπτει!
Να μη βλέπεις.
Να μην ακούς.
Να μη φαίνεσαι.
Και ξαφνικά... Ερχεται αυτό!



Και αυτό!


Kαι αυτό!


Kαι αυτό!¨



Kαι τέλος αυτό!



Μουσική και όνειρο, τέχνη και φαντασία, πάθος και φυγή, ζωή αληθινή και φαντασίωση, εκεί για μένα και γιά όλους, χρόνια εκεί, να μου θυμίζει και να μου υπενθυμίζει το εξής απλό:
Αισθάνομαι!
Αρα υπάρχω!

Αυτά "μασάνε"!

MY IMMORTAL

10 λόγοι για να "μασάω"

Είμαι μπερδεμένη, θυμωμένη, απογοητευμένη και περνάω και κρίση πανικού. Είμαι θλιμένη. Ενίοτε, κι'απελπισμένη... Τα μηνύματα των ειδήσεων, έχουν κάνει επιστήμη το πώς θα τροφοδοτήσουν καλύτερα τα πιό επώδυνα συναισθήματά μας. Κι'εγώ "μασάω". Αλλά και να μή "μάσαγα", τί θ'άλλαζε; Μιά φάλαινα στη Κεφαλλονιά, νεκρή, με μιά σφαίρα στο κεφάλι! Κι'άν δε ¨μάσαγα", τι θ'άλλαζε; Το υλικό της παιδικής πρνογραφίας, ασύλληπτο. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι, να μη φαντάζομαι, αυτό που εντέχνως με αφήνουν να εννοήσω. Πώς γίνεται να "φτιάχνεσαι" με νήπια και ζώα; Δε τα καταφέρνω, και "χαλιέμαι" αφόρητα! Αλλά, κι'άν δε "μάσαγα", τί θ'άλλαζε; Το ορυκτέλαιο μου επιτίθεται απο παντού. Ντού απο παντού ο οχτρός! Να κόψω και τα ταβερνάκια; Και τις γουρουνιές στις καντίνες; Και τα σουβλάκια; Και τις σοκολάτες; Με τη σωστή δόση καχυποψίας καθημερινά, "δοξα σοι ο Θεός", τη σκαπουλάραμε! Αλλά, κι'αν δε "μάσαγα", τί θ'άλλαζε; Ευτυχώς, "μασάω"! Και αρνούμαι. 1) Να συνηθίσω τη βία στον άνθρωπο. 2)Τη βία στα ζώα. 3)Να προετοιμαστώ για τον καρκίνο μου. 4)Να αδιαφορήσω για τον καρκίνο των συνανθρώπων μου. 5)Να δεχτώ ότι οι 60000 νεκροί στη Κίνα, είναι αριθμός ασήμαντος σε σχέση με το πληθυσμό τους. 6)Να αποδεχτώ συγκαταβατικά τη δυστυχία των ανθρώπων στη Μιανμάρ. 7)Να πάρω απόφαση ότι τα 2/3 των συμπολιτών μου,(μαζί μ'αυτούς κι εγώ)θα πεθάνουν φτωχοί. 8)Να μάθω να "θάβω" τα συναισθήματά μου, γιατί μόνο οι "δυνατοί" επιβιώνουν. 9)Να συνθλίψω την όποια υποψία ονειροπόλησης, στα μάτια των παιδιών μου και 10)Να αντιμετωπίζω "ψύχραιμα" την οποιαδήποτε κακοποίηση της φύσης. Γιαυτό, γουστάρω να "μασάω". Για να κρατήσω λίγη απο την αθωότητα που μας κλέβουν καθημερινά. Γιαυτό μ'αρέσει να με "κράζουν" όταν κλαίω στο "πακέτο"!Για να κρατάω ζωντανά αισθήματα που προσπαθούν να με κάνουν να ξεχάσω. Και, ναί, καθόλου δε με πειράζει που μπορώ και νοιώθω θλίψη βαθύτατη για τον ανθρώπινο πόνο. Και οργή για το άδικο. Και αηδία, για την υποκρισία. Και συγκίνηση, γιά ότι όμορφο υπάρχει ακόμα, κι'αντιστέκεται.Δε με πειράζει, κι'ούτε ντρέπομαι που βουρκώνω στη δυστυχία των άλλων, και ξεκατινιάζομαι στις κηδείες και στούς παντός είδους αποχωρισμούς! Οσοι Παυλόπουλοι κι'αν επιστρατευτούν, με σκοπο , να με συνηθίσουν στην αναλγησία, με τη γνωστή μέθοδο "η επανάληψις είναι μήτηρ της μαθήσεως", κι'όσοι αρματωμένοι τεχνοκράτες και να ξεπηδάνε απο τα κανάλια και το ραδιόφωνο καθημερινά, εγώ περήφανα θα τούς φωνάζω "Αέεερααα", με σημαία τον παρωχημένο κι'ανόητο ρομαντισμό μου, και όπλο, τον αθεράπευτο συναισθηματισμό μου. - Εμείς μασάμε, ρεεεε!