Αγονη γραμμή...

Στην άγονη γραμμή ταξιδεύει ήδη η σκέψη και το μυαλό άκόμα πιό άγονο....

Οι λέξεις γίνονται παρανάλωμα σε πύρινα ηλιοβασιλέματα και τα καλοκαιρινά φεγγάρια προλαβαίνουν και τις καταπίνουν πρίν καταγραφούν...

Το νερό έχει γίνει ένα με το σώμα, τα συναισθήματα μουλιάζουν εκεί ηδονικά, λές και βαριούνται να πάρουν μορφή, ένα ζελέ φράουλα νοιώθω ολόκληρη και η οθόνη του υπολογιστή μυστικά συνομωτεί με τη θερινή ραστώνη που με κατακλύζει και "τρώω πόρτα" όποτε κάνω να την πλησιάσω...

Μαζεύω το κόκκινο και το μπλέ στις αποθήκες των αναμνήσεών μου λές και κάποτε θα τελειώσουν. Τελειώνει άραγε το κόκκινο, το μπλέ, άν το φυλακίσεις κάτω απο τα βλέφαρά σου;

Σε 27 μέρες θ' αρχίσω να συλλέγω το λευκό . Και το ξανθό της άμμου. Και το αλμυρό κυκλαδίτικο αεράκι ασημένιο θα το βάψω, να λαμπυρίζει στα μαλιά μου όταν επιστρέψω.

Θάθελα να φτιάξω μπομπονιέρες με βότσαλα, άμμο, αέρα και νερό και να μπορούσα να σας τις στείλω. Δωρίζονται οι στιγμές;

Μόνο σ' όποιον τις ζεί.

Γι'αυτό κι' εγώ, ερήμην σας θα ραδιουργήσω.

Οι μορφές σας, απο την φαντασία μου σχηματισμένες, θα τοποθετηθούν σε μυστικά σημεία, στα δάχτυλα, στα μάτια, στους ώμους, στα χαμόγελά μου, στα χνάρια των ποδιών μου πάνω στις αμμουδιές....

Αθελά σας θα συμμετέχετε στις στιγμές που δεν δωρίζονται. Ο καθένας σας σύμφωνα με την αύρα που μου στέλνει. Κι' επειδή, ακράδαντα πιστεύω πως είμαστε ότι ζούμε, θερμά παρακαλώ να παραμείνετε στις θέσεις που μοιράζω και κοινωνοί να γίνετε μ' εμπιστοσύνη και ασφάλεια, όλων αυτών που δεν γυρίζουν πίσω... Των ανεκτίμητων "τώρα"μου, των ανεκπλήρωτων "ίσως" μου, των άγνωστων, αμφίβολων και προσδοκώμενων "αύριο" μου.

Οι αναρτήσεις και τα σχόλια είναι μόνο μικροί καθρέφτες απο ένα σύνολο άυλο και υλικό, ιδωμένα πάντα με την μοναδικότητα και το συναίσθημα του καθενός που τα διαβάζει, επεξεργασμένα και αναμεμειγμένα με το προσωπικό του αποτύπωμα, ένα συνονθύλευμα του "εγώ" και του "εσύ", είναι αλφαβήτες διαβασμένες σε γλώσσες διαφορετικές, εξισώσεις με πολλές λύσεις.

Γι'αυτό, όσο τα "υπαρξιακά" μου γίνονται "υπάρχω", απλή, μοναδική και υπέροχη εμπειρία αλήθεια, θα προσπαθώ πού και πού εγγράφως να σιωπώ, θ' αφήνω τις λέξεις να ωριμάζουν με αργούς ρυθμούς στο δέντρο της αυτογνωσίας και ακούραστα θα κυνηγώ, θα χρωματίζω και θ' αποθηκεύω όλα τα θαυμαστά κι' αόρατα του κόσμου αυτού στις τούλινες μπομπονιέρες μου, να τα "βλέπω", να τα "μυρίζω", να τα "μεταλαμβάνω" και να "χτίζω" τον καθρέφτη μου μεγάλο και τρισδιάστατο.

Γαλήνη το λένε αυτό, νομίζω;

62 καλοκαίρια!

Εντωμεταξύ, το καλοκαίρι μεταγγίστηκε για τα καλά στις φλέβες μου. Εγώ, η λάτρις του χειμώνα, αρχίζω ν' αλλαξοπιστώ ανενδοίαστα και να προσφέρω σπονδή το σώμα μου στο νερό, στον ήλιο, στο χώμα, στα μώβ ηλιοβασιλέματα, στις βραδυνές ευωδιές...Ευχαριστώ Καλοκαίρι!

Εντωμεταξύ, έτσι ξαφνικά, έδωσα μιά και τραβώντας απότομα τον ντούμπλ φάς εαυτό μου στο φώς παρέδωσα τούς φόβους και τις παιδικές μου ανασφάλειες στην εκτυφλωτική λάμψη των καλοκαιριάτικων μεσημεριών και ηδονικά παρακολουθώντας τα να στεγνώνουν στο αλάτι, τούς φτύνω κατάμουτρα τα κουκούτσια απ' το καρπούζι που μασουλάω. Ευχαριστώ Ηλιε!

Εντωμεταξύ, ο υπέροχος μετεωρίτης της 12ης του Ιούνη καταδέχτηκε να μου χαρίσει μερικά δευτερόλεπτα θαύματος, αρκετά όμως για να προλάβω να φυλακίσω ένα μικρό κομμάτι σύμπαντος στο σεντουκάκι των σημαντικών μου αναμνήσεων. Ευχαριστώ Σύμπαν!

Εντωμεταξύ, αφήνω τις μουσικές να με ζαλίζουν μεθυστικά και παρασύρομαι να τραγουδάω ανάλαφρα, καλοκαιρινά τραγουδάκια με την ταλαίπωρη απ' το τσιγάρο φωνή μου και καταφέρνω να κάνω τα πρώτα τζιτζίκια να σιωπούν αγανακτισμένα και τούς φλώρους απο το δίπλα κτήμα να με συναγωνίζονται πεισματικά. Ευχαριστώ φλώρια!

Εντωμεταξύ, επιτρέπω και πάλι στο κοριτσάκι που χορεύει κρυφά στην καρδιά μου να σχεδιάσει ταξίδι μακρινό, κάτι σαν όνειρο ξεχασμένο απο καιρό, ταξίδι "ολαστοφως", ταϊζω την φαντασία μου με αλάτι και ήλιο τροπικό, πασαλείβομαι με αντηλιακά καρύδας και μούρχεται να δαγκώσω το μπράτσο μου απο τη μυρωδιά και την ανελέητη προσμονή. Ευχαριστώ Κοριτσάκι της καρδιάς μου!

Εντωμεταξύ, θυμάμαι πού και πού εκείνον τον κακό Κινέζο γέρο στη Σιγκαπούρη που διαβάζοντας το χέρι μου, περιχαρής μου ανακοίνωσε πως θα πεθάνω "vely old, madame, vely old!" και όταν τον ρώτησα "How old, δηλαδή;" μου απάντησε μες στη χαρά " sixty-two, madame, sixty-two!"

Θάχει προλάβει να στεγνώσει καλά η μέσα πλευρά του ντούμπλ φας εαυτού μου μέχρι τότε; (Δεν είναι και πάρα πολύ μακριά το sixty-two, φτού!!!)

Θάχω προλάβει να φάω πολλά κόκκινα καρπούζια; Θα προλάβει να ζαρώσει το δέρμα μου απ' τον ήλιο και τ' αλάτι; Να φτάσω τους 500 κοιλιακούς και το 1 χιλιόμετρο κολύμπι; Να γίνει δέντρο ο ιβίσκος της Μαντάμ ντε Μποβαρύ;

Εντωμεταξύ, απαγορεύω στον εαυτό μου ν' αφήσει έστω και μιά σταγόνα χυμού ζωής άπιωτη, χορεύοντας και τραγουδώντας σε ελιξήριο το μεταλλάσω, ερωτεύομαι τα βαμμένα φούξια νύχια των ποδιών μου και ορκίζομαι κρυφά πως δεν θα μου επιτρέψω ποτέ να γεράσω, όσο θα υπάρχουν καλοκαίρια ξεδιάντροπα απολαυστικά και χειμώνες που θα με ταξιδέψουν στα "ολαστοφως" νησιά των ονείρων μου, όσο θα ζουζουνίζουνε οι μέλισσες γύρω απ' τις λεβάντες μου, όσο το το νερό στο πρωίνό πηγαδήσιο πότισμα των λεμονιών θα μου τραγουδάει "φςςςςςςςςς" μές στην ησυχία, όσο τα δάχτυλά μου θα μυρίζουνε ροδάκινο και τα μαλλιά μου δεντρολίβανο.

Sixty-two καλοκαίρια, μάλλον μου υποσχέθηκε ο γερο-Κινέζος.... Ευχαριστώ γερο-Κινέζε!

Μικρά καθημερινά θαύματα.

Tον τελευταίο καιρό είναι αδύνατον να μαζευτώ σε καρέκλα!

Μικρά καθημερινά θαύματα συμβαίνουν εδώ έξω και δεν θέλω να τα χάσω!

Μόλις συνηθίσω να εκπλήσσομαι, θα σας διαβάσω, θα γράψω σχόλια, θα κάνω ένα αληθινό πόστ... Μέχρι τότε, τα "μωρά μου" χρειάζονται φροντίδα! Οπως όλα τα μωρά!

Ετσι κι' οι ντοματούλες μου...

Τ' αγγουράκια... Οι μελιτζάνες....

Τα νεογέννητα κολοκυθάκια μου...
Η σουλτανίνα...

Οι πιπερίτσες μου...

Τα βερύκοκα...

Οι βανίλιες...

Κι' όλα τα "περιττά" που ευτυχώς, ομορφαίνουν την καθημερινότητά μου....

Επειδή, δεν με χρησιμοποιούν....

Δεν μου λένε ψέμματα...

Δεν μ' εξαπατούν....

Δεν μου γκρινιάζουν...

Και μου επιστρέφουν απλόχερα τη φροντίδα που τους δίνω με χρώματα, αρώματα, γεύσεις και χάδια....

Και με διδάσκουν σιωπηλά την πραγματική ουσία της ζωής...

Δεν αξίζει να ξελογιαστώ για λίγο μαζί τους;

Γράμμα στον Ευγένιο...

Πού ταξιδεύεις άραγε Ευγένιε;

Θάλασσες ακύμαντες διασχίζει το βαρκάκι σου, υποθέτω... Ευγενικές θάναι οι θάλασσες μαζί σου, έτσι όπως σου αξίζει, υποθέτω... Στεριές δεν βλέπεις, υποθέτω...Μόνο θαλασσοπούλια που κουβαλούν τα χαιρετίσματα απο τον κάτω κόσμο, υποθέτω... Φωνές και φασαρίες δεν ακούς. Μονάχα γέλια παιδικά που γίναν άχνα αρμυρή ήρθανε και σφραγίσανε τ' αυτιά σου, υποθέτω...

Η βάρκα σου ξέρει καλά το δρόμο, υποθέτω...Ούτε κουπιά, ούτε μηχανή, μονάχα χνάρια υδάτινα που σηματοδοτούν το πέρασμά σου, που αιχμαλωτίζουν τις μνήμες, μετρούν τα χρόνια με κύκλους και τις αναμνήσεις τις παιδικές με δίνες μικρές που στροβιλίζονται και χάνονται, αλλά δεν σβύνονται... Υποθέτω...

Εφυγες, για να μας υπενθυμίζεις πως υπήρξες, υποθέτω... Κοίμησες τον Καραγκιόζη σου μέσα σε μνήμα χάρτινο, έσβυσες τα φώτα πίσω απ' το μπερντέ και μπάρκαρες για να μη προλάβεις να ξεχάσεις, υποθέτω...

Μήν ανησυχείς Ευγένιε...

Εγώ, όποτε μυρίζω μαρμελάδα βερύκοκο, σε θυμάμαι! Ετρωγα πολύ μαρμελάδα βερύκοκο, στη κατασκήνωση, στον Αγιο Ανδρεά!Κι' όποτε κάνει ζέστη τα βράδυα και μυρίζει το ρετσίνι απ' τα πεύκα, εγώ σε θυμάμαι! Είχε πολλά πεύκα στη κατασκήνωση, στον Αγιο Ανδρέα! Και πολύ ζέστη! Και πολλή αναμονή για τη βραδινή σου παράσταση! Καραγκιόζης, μέρα παρα μέρα... "Ο Καραγκιόζης γιατρός", "ο Καραγκιόζης αστροναύτης", "ο Καραγκιόζης γραμματικός", "ο Καραγκιόζης φούρναρης"... Κι' όποτε ακούω τη λέξη "ρομάντζα", εγώ σε θυμάμαι! Να ξεκαρδίζομαι με την ατάκα σου "Αααααχ! Ας ξαπλώσω εδώ, έξω απ' τη παράγκα μου, που έχει και ωραία βρρρρωμάντζα!..."

Μου γνώρισες τον κόσμο των σκιών, κι' έζησες λουσμένος στο εσωτερικό σου φώς, υποθέτω...

Με φωνή βραχνή και σπασμένη, εκμαίευσες το πιό γάργαρο και καθαρό μου γέλιο. Μου αποκάλυψες τους πονηρούς και τους απατεώνες, τους γλειώδεις και τους κουτούς, μέσα σ' ένα ξεφάντωμα κωμικό, τόσο αυθεντικό και αναπόφευκτο συνάμα, που έμοιαζε να μη χωράει η πίκρα, ούτε ο θυμός, παρα μονάχα γέλια, χωρίς επίκριση, γέλια, χωρίς προβληματισμό, γέλια, χωρίς ειρωνεία, γέλια, έτσι όπως θάπρεπε να είναι όλα μας τα γέλια: Χαρά!

Κάπως έτσι θα θυμάσαι τον κόσμο αυτόν, εδώ κάτω, Ευγένιε, υποθέτω...Σαν ένα προχειροστημένο μπερντέ, ζωντανεμένο με σκιές, χωρίς διαστάσεις, χωρίς έκταση, χωρίς σκηνικά... Κομπάρσοι δεν χώρεσαν στις παραστάσεις σου... Κάθονταν κάτω, σε καρέκλες και μαθαίναιν τη ζωή γελώντας... Τους εκπαίδευες, τον καθένα χωριστά, για πρωταγωνιστές... Γελώντας... Μοίραζες ρόλους κι' αυτοί διάλεγαν. Αλλος τον Πασά, άλλος τον Χατζατζάρη, άλλος τον μπαρμπα-Γιώργο, άλλος τον Μορφονιό... Τον μίκρυνες τον κόσμο Ευγένιε! Μικρό κι' οικείο τον έκανες για να χωρέσει στα παιδικά μου μάτια... Γνώριμο και διασκεδαστικό. Οριοθέτησες τους χαρακτήρες με σαφήνεια. Τούς έφτιαξες αναγνωρίσημους και προβλέψιμους, μας δίδαξες, δεν μας τρόμαξες! Μας έπαιξες, δεν μας ενέπαιξες!

Κι' όταν ο κόσμος του Καραγκιόζη σου άρχισε να μεγαλώνει ανεξέλεγκτα, όταν αρχίσαν οι κομπάρσοι να παρεισφρύουν στη σκηνή και οι σκιές να είναι περισσότερες απ' τις φιγούρες, τότε, μ' ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη, υποθέτω, έσβυσες φώτα, για να πεθάνουν οι σκιές, έκανες τον μπερντέ σου ναυτικό πανί και σάλπαρες...

Οι μνήμες μου, Ευγένιε, θα είναι τ' αεράκι που θα σε πάει μακριά πολύ απο ένα κόσμο γεμάτο Χατζηεβάτηδες... Και τον Καραγκιόζη σου, τον κοιμισμένο μέσα στο χάρτινό του μνήμα, ελπίζω να θυμήθηκες να τονε πάρεις μαζί. Αφού, το ξέρεις! Εμείς, δεν τον χρειαζόμαστε πιά ...

Εχουμε πολλούς εδώ κάτω...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Σε λιγότερο απο ένα μήνα, θα μαζέψω τα πρώτα μου βερύκοκα... Κι' όταν το άρωμά τους γίνει γεύση μές στα χείλη μου, μ' ένα γλυκό χαμόγελο θα σε κατευοδώσω άλλη μιά φορά....