14 Μαΐ 2008

Να μη ξεχάσω να κλείσω τα παντζούρια


Στη Σαντορίνη, πήγαινα πάντα με το καράβι. Η πιό δυνατή εικόνα στο μυαλό μου εδώ και 25 χρόνια, είναι το φως του ήλιου στη δύση του, να λούζει με ώχρα τα βράχια της Οίας, και οι ψαρόβαρκες στο Αμμούδι να χοροπηδάνε απ'τη χαρά τους που επέστρεψα.
Οχι, αυτό δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι και αίμα που κυλάει στις φλέβες ανυπόμονα.
Είναι και χτύπημα καρδιάς που συναντιέται με το κάθε κύμα χωριστά και παίρνει κάτι απ'τ'αρμυρό του.
Είναι και δάκρυα χαράς, -πάντα το ίδιο, πάντα το ίδιο- που μυρίζουνε ιώδιο, και στεγνώνουνε ανακατεμένα με τ'αλάτι.
Είναι και μάτια διάπλατα ανοιχτά, σαν τη πρώτη φορά, να ψάχνουνε στούς βράχους του Μεροβιγλιού, μιά πινελιά μώβ, το δικό μου μώβ, το μώβ που με περιμένει ένα χρόνο!
Αλλοτε τόβρισκα. Αλλοτε όχι.
Το καλωσόρισμα μου το προλάβαινε ο Σκάρος, με την αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία του στο τοπίο. Αλλά και τα θαλασσοπούλια. Τα φετινά, τα περσινά, τα προπέρσινα.
Η μαγεία του γνώριμου! Που μεταλλάσσεται τόσο κρυφά, που δεν μπορείς να το αντιληφθείς.Που αλλάζει τα ρούχα που του φόρεσες, με τόση χάρη, που δεν το βλέπεις κάν! Η που δε θέλεις να το δεις.
Φτάνει, που υπάρχει. Το Φηροστεφάνι στη θέση του. Το Μεροβίγλι πρόσφατη ανακάλυψη για τους πολλούς. Η χαρά, η ίδια. Γιατί έχεις τη τύχη να είσαι ο περιούσιος! Γιατί το μώβ το ανακάλυψες εσύ πρώτος, κι όχι οι άλλοι, οι πολλοί!
Η πόρτα τρίζει όταν ανοίγει. Η μαγεία του γνώριμου! Η άμμος στο κατώφλι, το γεράνι ξεράθηκε, θα βάλω άλλο. Και μετά το σπίτι σου δίνεται! Σου παραδίδεται με τη μυρουδιά της μούχλας, ΑΥΤΗΣ της μούχλας, που έχει τη ταυτότητα της¨Σαντορίνη εδώ!
Θα πάρεις το δώρο του καλωσορίσματος απ' το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας, το ίδιο δώρο όπως και πέρσυ, όπως και πάντα. Η Θηρασιά σε κοιτάει κατάματα και σου χαρίζει τα πρώτα φώτα της! Μαζεύεις σε μιά αγκαλιά το μαύρο της Παλιάς Καμμένης, το λευκό της Θηρασιάς και το αχνό ροδί της Οίας, κι'αν είσαι τυχερός "κοίτα λαδιά η θάλασσα, η Σίκινος φαίνεται καθαρά, αλλά και τα φωτάκια της Φολέγανδρου, εκεί κάτω! Κοίτα!"
Κοιμάσαι με τη προσμονή του αύριο που θα βάψει με διαφορετικά χρώματα τον ίδιο πίνακα.Πάντα ο ίδιος πίνακας. Και πάντα τόσο διαφορετικός!
Στις 18 Δεκέμβρη του 2006, συνειδητοποίησα πως αποφάσισα να γεράσω...Αποφάσισα να γεράσω μεσοπέλαγα στο Αιγαίο, με τα χαρτιά του συμβολαίου στις αποσκευές μου, και μιά επιταγή στη τσάντα μου." Επιασε καλή τιμή. Ναι μωρέ, είναι μακριά, τι να λέει!
Και η Σαντορίνη άλλαξε πολύ όλ'αυτά τα χρόνια. Γέμισε το Μεροβίγλι τζακούζι και πισίνες"
Κι εγώ άλλαξα. Προσπαθώ ν'ανακαλύψω καινούργιους πίνακες. Οτι και να κάνω όμως, η είκόνα μένει η ίδια. Λές και μ'εκδικείται, μπήγει τα νύχια της στο μυαλό μου όλο και πιό βαθιά, κάθε μέρα που περνάει με πονάει πιό πολύ.
Ας είναι...
Αυτά τα δάκρυα τα σημερινά, της τα χρωστάω της Σαντορίνης μου. Δεν είναι δάκρυα χαράς για την επιστροφή. Είναι αποχαιρετισμός. Μπας και τη ξορκίσω επιτέλους!

15 σχόλια:

Χρήστος Μαραμαθάς είπε...

κατ' αρχας φτιάξε την φωτογραφία...

κατα δεύτερον, μολις εκλεισα να παω εκεί 17-24/08 (ζηλιααααααααααα, χοχοχοχοχοχο).

κατα τριτον, να δω τι θα κανω που εχει παρει ο κωλος μου φωτια και δεν μπορω να περιμενω μεχρι τοτε!!

βιολιστης στη στεγη είπε...

Οχι, στραβή θα την αφήσω τη φωτο, έτσι στραβή και μικρή και άχαρη, να μη διακρίνεται η ομορφιά.
Μερικές φορές η προσμονή αξίζει περισσότερο απ'τη πραγμάτωση της προσδοκίας...

demetrat είπε...

Διόρθωσέ τηνε καλέ,που αυτομαστιγώνεσαι Δευτέρα Τετάρτη και Παρασκευή.
Να σκέφτεσαι μόνο πως τα πράμματα κάνουνε τον κύκλο τους.
Και πως το σπίτι της Σαντορίνης, ήταν εκεί ,όταν έπρεπε να είναι.
δ

o vlakas είπε...

Θα συμφωνήσω με την αποπάνω μου. Εφόσων έκλεισε ο κύκλος αυτός, άστο να πάει. Προφανώς η τριζάτη πόρτα και το γεράνι σου δεν αντέχανε τη συμβίωση με τα τζακούζι και τις πισίνες. Και αυτό το "να γεράσω" εγώ λέω να το διαγράψεις.
Παρεπιπτόντως πολύ ωραία η φράση στην επικεφαλίδα του βλογ.

βιολιστης στη στεγη είπε...

@demetrat, άκου που σου λέω εγώ¨χρειάζεται και η αυτομαστίγωση καμιά φορά, έτσι για ν'αντέχουμε τα επόμενα... Για να στανιάρουμε.Για σκληραγωγία, βρε αδερφέ!
@Βλάκας, πολύ σωστό αυτό για τη συμβίωση. Μου τόπε το γεράνι με το τρόπο του! Μάλλον εγώ δε μπορούσα να τ'ακούσω.
Οσο για τον Αναγνωστάκη, με γοητεύει που μπορεί και παντρεύει σ'ένα στίχο δυό έννοιες αντιφατικές. Την προσδοκία, και την ουτοπία.

βιολιστης στη στεγη είπε...

τσέκ, τσέκ, εντάξει;
δ

Kapetanios είπε...

Εντάξει είναι :))
Πάμε γι άλλα
Χώρια που η Καλντέρα πλέον κρύβει στα σωθικά της το κουφάρι του Sea Diamond
Πάμε γι άλλα
Καλημέρα :)

Aspa είπε...

Μιας και τον "παράδεισό σου" τον έστησες αλλού, κράτα το Σαντορινόσπιτο σαν γλυκό του κουταλιού απ΄το παρελθόν που "θα΄ρχεται και θα σε βρίσκει"...
Κι εγώ χαίρομαι για τη γνωριμία...
Ασπα (ή Μαραμπού ή Κορμοράνος!!)

Roadartist είπε...

Δεν εχω παει ποτέ μου στη Σαντορίνη, ναι όσο απιστευτο και αν ακουγεται..Για ενα περιεργο λογο που ουτε εχω ακομα καταλαβει γιατι, ολο την αφηνω ('για αργοτερα') ενώ γνωρίζω οτι θα με τρελάνει η θέα και όλα όσα ανέφερες.. Το πιο λατρεμένο μου νησί ειναι η Αμοργός.. Και σκέφτομαι μόλις μπορέσω (ίσως εφέτος το καλοκαίρι) να πάω Αστυπάλαια.. αν και ακομα δεν ξερω.. ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ :)

βιολιστης στη στεγη είπε...

Καλημέρα Καπετάνιε. Το "πάμε γι'άλλα" είναι το "δόγμα" που έχει καθορίσει μέχρι τώρα τη ζωή μου. Και δε τόχω μετανιώσει. Μόνο, που καμιά φορά, γυρίζω για ένα λεπτουλάκι μόνο, μόνο για ένα λεπτουλάκι, το κεφάλι πίσω. Πειράζει;

βιολιστης στη στεγη είπε...

Καλημέρα Ασπα.
Στον "παράδεισό" μου το σημερινό πατάω τα πόδια γερά στη γή, και παρακολουθώ "τη ζωή εν τη γενέσει"(όποιος μεγαλώνει φυτά και δέντρα το καταλαβαίνει καλύτερα αυτό).
Στη Σαντορίνη δε πάταγα στη γή. Πέταγα!

βιολιστης στη στεγη είπε...

Roadartist, δυστυχώς ούτε Αμοργό, ούτε Αστυπάλαια έχω πάει. Μου έχουν πεί ότι είναι πανέμορφα νησιά και τα δύο. Αυτό που συμβαίνει με τη Σαντορίνη όμως, είναι, που δεν είναι όμορφη.
Είναι, που δεν έχει τις καλύτερες παραλίες.
Είναι, που έχει τη ξεραίλα του κερατά.
Είναι που η γοητεία της, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ της!
Με τέτοια ματιά ίσως πρέπει να την γνωρίσεις, για να αναγνωρίσεις τη μαγεία της!

Ανώνυμος είπε...

Πολύ ωραίο ένα νησί, η Σαντορίνη.

Τη Σαντορίνη τη γνώρισα αρχές δεκαετίας ’80 κι έγινα φανατικός θαυμαστής της μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας ’90 _ μετά κόψαμε.

Τη μοναδικότητά της ποτέ δεν την αμφισβήτησα, ούτε την ομορφιά της.
Με κάμποσα σπίτια μάλιστα διαθέσιμα για διακοπές, (όλα στο Μεροβίγλι) είχα κάθε λόγο να την προτιμώ σαν προορισμό χαλάρωσης και ευδαιμονισμού.
Είναι απερίγραπτης ομορφιάς ο Σκάρος σε πρώτο πλάνο με το Άγιο Πνεύμα στα ριζά του και το απέραντο γαλάζιο να κυριαρχεί σ’ ουρανό και θάλασσα.
Μόνο που …….
Μόνο που μια αμερικάνικη ταινία με γαργαλιστικό θέμα έκανε το νησί πασίγνωστο και στη συνέχεια η μεγάλη ζήτηση ανέβασε κατακόρυφα τις τιμές.
Στα μέσα του ’80 μισό λίτρο νερό κόστιζε στο περίπτερο 500 δραχμές, τώρα υποψιάζομαι ότι θα έχει περάσει τα 5 €
Στα μέσα του ’80 στη Βλυχάδα πήγαινε χωματόδρομος και ήταν μια μικρή περιπέτεια να φτάσεις στη θάλασσα. Τώρα έχει άσφαλτο, ξενοδοχεία, ομπρέλες, και θαλάσσια sports ……
Τότε για πας από χωριό σε χωριό περνούσες μέσα από χωράφια κι αμπέλια. Τώρα τα χτίσανε όλα.
Τότε πήγαινες όπου έκανες κέφι κι έβρισκες πάντα τραπέζι να φας. Τώρα πρέπει να κάνεις reservation από πριν.
Τότε για να πας στα ‘κάτω’ σπίτια στου Μεροβιγλιού περνούσες ένα υποτυπώδες μονοπάτι με κίνδυνο να βρεθείς στη Καλντέρα από ένα στραβοπάτημα. Τώρα έχει πλακοστρωμένο μονοπάτι με στηθαίο και φωτισμό.
Τότε περνούσαν ελάχιστοι μπροστά από το σπίτι που έμενες και τους περισσότερους τους γνώριζες και σε καλημέριζαν. Τώρα περνούν ορδές κι ούτε γυρίζουν να σε κοιτάξουν.
Τότε μοσχοβόλαγε η μούχλα η Σαντορινιά, το αγριόχορτο κι η αρμύρα που ερχόταν από τη θάλασσα. Τώρα τα βορθολύματα έχουν ποτίσει τα υπόσκαφα και τα σκατά του πάνω κατακάθονται στο θόλο του από κάτω σπιτιού. Το υπέδαφος έχει διαβρωθεί δραματικά και κανείς δεν θέλει να το καταλάβει καθώς και διαβρωμένο όπως είναι έχει τεράστια αξία. Κατά πως παν, σε λίγα χρόνια, η σκατίλα θα προσμετράται στην αντικειμενική αξία των ακινήτων.
Κάποια μέρα, και σεισμός να μη γίνει, θα δούμε τα υπόσκαφα να παίρνουν την κατρακύλα και να βουλιάζουν στη Καλντέρα παρέα με το κρουαζιερόπλοιο. Ας μη μας αξιώσει να το δούμε κι αυτό…………..
Οπότε καλά έκανες και το έδωσες φιλενάδα. Ο κύκλος της Σαντορίνης έκλεισε για αρκετούς, καιρός να ανοίξει για άλλους _ έτσι γίνεται πάντα.
Άσε που εγώ προσωπικά τη θεωρώ γκαντέμισσα και ζευγαροχωρίστρα.
Μη ξεχνάμε πως κάποτε ήταν ένα ζευγάρι που είχε ένα υπόσκαφο και στη συνέχεια έχτισε άλλα τρία. Τα πούλησαν όλα σε άλλα 4 ζευγάρια και στη συνέχεια χώρισαν. Αργότερα χώρισαν και τα 4 ζευγάρια.
Το μόνο καλό που προέκυψε από αυτό ήταν που η μια από τα 4 ζευγάρια μετά από χρόνια παντρεύτηκε τον τύπο που τους τα είχε πουλήσει. Άστα…. 4 σπίτια, 5 ζευγάρια, 5 χωρισμοί κι ένας γάμος.

Ψηφίζω Μυτιλήνη για αλλαγή.

Γ

βιολιστης στη στεγη είπε...

Και Μυτιλήνη, και παντού... Οσο θα μπορώ, θ'ανοίγω τα πανιά μου γι'άλλα νησιά...
THE END

Ανώνυμος είπε...

Surreal!!

Πάμε τα Χριστούγεννα στο νησί του Πάσχα να γιορτάσουμε τη Πρωτοχρονιά _ άντε και τα Φώτα!!!

Γ.